200

نامدگان و رفتگان، از دوکرانه ی زمان

سوی تو می دوند،هان، ای تو همیشه در میان

آه که می زند برون، از سر و سینه موج ِ خون

من چه کنم که از درون٬دست تو می کشد کمان

پیش وجودت از عدم٬ زنده ومرده را چه غم

کز نفس تو دم به دم٬ می شنویم بوی جان

پیش تو جامه در برم٬ نعره زند که بر دَرم

آمدمت که بنگرم٬ گریه نمی دهد امان

ای گل بوستان سَرا٬از پس پرده ها درآ

بوی تو می کِشد مرا٬ وقت سحر به بوستان

هر چه به گِرد ِ خویشتن٬ می نگرم در این چمن

آینه ی ضمیر ِ من٬ جز تو نمی دهد نشان